There was no Steinway, no ivory keys. Only a twelve-year-old girl pasting the covers of old exercise books together to make herself a life-size cardboard piano.

That girl was my mother.

Not everyone in a small Malaysian town had the opportunity to play the piano in in the early seventies.

“I made my cardboard piano from old exercise books. I pasted single line paper on the cardboard to help me. I traced the faint blue lines, and coloured in the black keys,” she remembers. “Your grandma worked and saved for a year, before she could finally buy a piano.”

These strands from the past — my mother’s and her mother’s melody — weave themselves into the music when I run my fingers across the keys today; the legacy of a mother’s sacrifice and a little girl’s musical dreams.

I cannot remember a time when they demanded equality or the right to be heard. Their voices simply live on…in me.

没有斯坦威,不出象牙键。只有十二岁女孩把旧练习本的封面粘起来,画出自己一个真人大小的纸板钢琴。

那小女孩,就是我母亲。

七十年代初的马来西亚小城镇,只有少数人可以学弹钢琴。

“我用旧练习簿制作我的纸板钢琴。我把单线纸粘在纸板上,顺着淡淡的蓝线画琴键,然后给黑键图上颜色,” 她回忆道。 “你外婆努力工作存钱,一年后终于有能力买了一架钢琴。”

今天,我弹琴的时候,韵律在无言中寻绎的就是我母亲,还有她母亲的故事。一个母亲的牺牲,一个小女孩音乐梦想,结合起来的遗产。

三八妇女节的涵义,对我来说,就藏在妈妈学琴的故事中。

Tiada Steinway, tiada kekunci gading. Hanya seorang gadis dua belas tahun yang menampal penutup buku latihan lama untuk membuat sebuah piano kadbod.

Gadis itu ialah ibu saya.

Bukan ramai yang berpeluang belajar bermain piano pada zaman tujuh puluhan.

“Piano saya dibuat dari buku latihan lama. Saya menampal kertas baris pada kadbod untuk membantu saya melukis kekunci. Saya menyusul garis biru dan mewarnakan kunci hitam,” kata ibu. “Nenek kamu bekerja dan menjimat selama setahun sebelum dia dapat membeli sebuah piano.”

Ketika saya bermain piano sekarang, kisah ibu dan nenek terdengar dalam melodi. Itulah warisan pengorbanan seorang ibu dicampur impian seorang gadis muda.

Suara mereka terus hidup…dalam diri saya.

P/s: My reflections last International Women’s Day: What Women Want.

Advertisements